De eerste keer

Haar hart klopt in haar keel als ze de trap oploopt. Danielle ziet haar al en wuift haar semi-verbaasd toe. Dat begint al goed.

“Ik kom voor de eerste werkdag?”

Hoewel ze zeker wilt overkomen, komt de zin eruit als een vraag. Verdomme. Danielle glimlacht en knikt dan met haar hoofd. Gedwee volgt Simone en voor ze het weet staat ze met werkschoenen in haar handen. Als ze de schoenen aantrekt voelen ze wat groot en lomp, maar die opmerking wordt weggewuifd.

“Volg mij maar.”

Na een wirwar van gangen, het ontwijken van pallettrucks en het bestijgen van een wenteltrap staan Simone en Danielle voor een man van Turkse afkomst.

“Ik heb een nieuwe voor je.”

“Ze is te vroeg. Zet haar maar in de kantine neer.”

Simone trekt haar wenkbrauwen omhoog. Ze hadden haar echt gevraagd om op de eerste dag een kwartier eerder aanwezig te zijn. Danielle trekt zich er niets van aan. Die wijst vaag een richting op, glimlacht dan overdreven vrolijk en naait er tussenuit.

“Meld je hier om vijf voor half.”

“Ja, meneer.”

Simone sjokt naar een hok wat voor een kantine moet doorgaan. Ze passeert noodgedwongen de rookruimte en gaat bijna over haar nek van de sterke lucht die haar tegemoet drijft. De kantine is een inspiratieloos vierkante ruimte met een ranzige magnetron. Er zitten vier mensen verspreid aan de diverse tafels. Allen staren ze naar het schermpje van hun telefoon en geen van hen geeft reactie wanneer Simone ze een goede dag wenst. Ze zakt neer op de dichtstbijzijnde stoel en sluit kort haar ogen. Ze heeft nu al spijt dat ze ja heeft gezegd tegen deze baan.


Meer zoals dit?

Het spook

Zon, zee en tranen