De ramp

Ieder weekend plaats ik hier een nieuwe schrijfopdracht waar iedereen aan mee kan doen. Of je nou beginner of gevorderd bent, oefening baart altijd kunst. Mocht je de behoefte hebben om de resultaten van de oefening te bespreken en feedback te krijgen op je werk, dan ben je van harte welkom in onze Facebookgroep Lekker schrijven! Klik hier om er direct naartoe te gaan.

De opdracht van deze week: schrijf een verhaal over een Tsunami, overstroming of andere (natuur)ramp. Wat gebeurt er, hoe reageren de mensen en hoe ziet de wereld er na de ramp uit? Hieronder volgt mijn verhaal, een keer in verleden tijd.


Hoogwater

Het duurde niet lang voor de Noordzee ons kleine Brabantse dorpje bereikte. Slechts drie uur na de beving golfde het zeewater hier door de straten. We merkten het aan de putten. Het pruttelde en borrelde onder de straten. Al snel kwam de verschrikkelijke stank van het droogstaande riool ons tegemoet. We wisten toen nog niet dat het water al zoveel levens had genomen. De radio- en tv-zenders zonden alleen maar ruis uit, maar als vanzelfsprekend gingen we uit van een storing. Pas toen de vogels hard krijsend overvlogen richting het oosten, realiseerden sommigen van ons dat het goed mis was. Ze probeerden te rennen, maar niemand kon de kracht van dat water aan. Het sloeg gevels van huizen aan gort, trok bomen met wortel en al uit de grond en sleurde zonder enige moeite de auto’s met zich mee. Veel van mijn vrienden stierven zo; vermorzeld onder het puin. Hoewel we dat pas zagen nadat het water zich terugtrok. Net zo snel als dat het kwam, vertrok het water ook weer. Het liet de straten achter, gevuld met dikke bruine derrie. In ons inlandse dorpje hingen de vissen nu in de bomen en hing een zware ziltige lucht. Het was stil, op een pijnlijke kreet hier en daar na. Het gros van de dorpsbewoners lagen nu opgeblazen en grauw in de buitenlucht. Dit was het begin van ons einde.

Lees ook:

De dromenvanger

Het spook