De stopwatch

Ieder weekend plaats ik hier een nieuwe schrijfopdracht waar iedereen aan mee kan doen. Of je nou beginner of gevorderd bent, oefening baart altijd kunst. Heb je behoefte om de resultaten van de oefening te bespreken en feedback te krijgen op je werk, dan ben je van harte welkom in onze Facebookgroep Lekker schrijven! Klik hier om er direct naartoe te gaan. Er zijn al heel wat verhalen uitgewisseld, neem nu deel.

Grijp je stopwatch! De grootste vijand van de schrijver is de schrijver zelf. Te vaak laten wij ons afleiden door neerbuigende gedachtes, de eeuwig knagende vraag of het überhaupt wel mogelijk is wat je schrijft, social media en ga zo maar door. Door al die prikkels komen we nog maar amper aan schrijven toe, hoe graag we het ook willen. De opdracht van deze week is dan ook echt bedoelt voor de mensen die daar mee worstelen. Zet een timer op 10, 15 of 20 minuten (afhankelijk van hoe ver je bent) en schrijf onafgebroken door. Dus niet snel even iets op google opzoeken, niet teruggaan om de tekst te verbeteren en even snel een woordenboek erop naslaan. Gewoon ongestoord schrijven. Weet je niet waar je moet beginnen, begin dan met het opschrijven van je gedachten, laat je pen/toetsenbord niet los. Blijf in beweging. Leef je uit. Hieronder mijn versie (5 minuten- ongeëdit).

Wedstrijdje

Zijn voeten zetten zich af tegen het ruwe stenen platform. Voor een paar seconden vliegt hij door de lucht. Zijn lichaam strekt zich uit en hij voelt iedere spier op lengte komen. Even is alles perfectie. Van zijn samengevoegde vingers, tot zijn uitgerekte tenen. Net voor zijn handen de waterlijn doorbreken, hapt hij naar adem. Alles gaat automatisch, alsof hij nooit anders heeft gedaan. Zijn lijf snijdt door het water, als een warm mes door boter. Rond hem verschijnen bubbeltjes die zich dromerig naar het oppervlak duwen. Het oorverdovende gejuich van het publiek verandert in een vervormd geluid. Het is alsof de tribunes op een andere planeet staan. In wijze is dat ook zo. Hier is hij immers in zijn eigen wereld. Zodra hij zijn momentum verliest, beginnen zijn voeten automatisch met trappelen. Zijn rug holt zich dusdanig dat zijn lijf omhoog schiet. Terwijl zijn arm door de lucht maait om hem vooruit te duwen, verandert het gedempte geluid weer in oorverdovend geschreeuw. Hij laat zich er niet door van zijn stuk brengen. Zijn wedstrijd begint pas, het gejuich dat komt later wel.