De zin

Ieder weekend plaats ik hier een nieuwe schrijfopdracht waar iedereen aan mee kan doen. Of je nou beginner of gevorderd bent, oefening baart altijd kunst. Heb je behoefte om de resultaten van de oefening te bespreken en feedback te krijgen op je werk, dan ben je van harte welkom in onze Facebookgroep Lekker schrijven! Klik hier om er direct naartoe te gaan. Er zijn al heel wat verhalen uitgewisseld, neem nu deel.

De opdracht van deze week draait allemaal om de eerste zin. Sommige schrijvers kunnen uren, dagen, zelfs jaren spenderen aan het goed krijgen van die eerste zin. Zolang die niet als een huis staat, kunnen ze niet verder. Dat is uiteraard nog al problematisch omdat na die eerste zin de rest van het hele verhaal nog moet volgen. Ik raad het medeschrijvers altijd af om je hierop te focussen. Ja, die eerste zin is echt wel belangrijk als je een lezer wilt binnenhengelen, maar niet zo belangrijk dat het je schrijfplezier in de weg moet staan. Mocht je hier nou tegenaan lopen, dan is deze opdracht perfect voor jou. Je krijgt namelijk de eerste zin aan aangeboden. Vanaf dat punt is het aan jou. De zin is alleen maar een open deur naar jouw fantasiewereld. Het verhaal vertel je zelf. De zin in kwestie?

De behoefte om hem te onderbreken voor hij was uitgesproken, was overweldigend.

Hieronder mijn versie met een totaal andere uitkomst dan verwacht.

Het debat

De behoefte om hem te onderbreken voor hij was uitgesproken, was overweldigend. De opsomming van drogredenen was daadwerkelijk tenenkrommend. Toch stond de minister-president vol overtuiging te vertellen dat ons land beter af was zonder bomen. Dat, zodra alles een grote parkeerplaats was, het de economie ten goede zou komen en ons land ervan zou groeien. Dat we een gouden toekomst tegemoet gingen door iedere centimeter van ons land vol te bouwen. Nieuwe kolenmijnen in het zuiden, gaswinningen in het noorden, grinddelving in het westen en fabrieken in het oosten. Hij had het land opgedeeld in hapklare brokken verontreinigend gewin. De oude witte koppen begonnen te juichen bij zijn woorden. Hun slappe armpjes gingen hoog de lucht in en trilden opgewonden. De eurotekens stonden al in de ogen. De jonkies stonden stil aan de zijkant, overweldigd door het helse kabaal. De witkoppen dachten de strijd al te hebben gewonnen. Zij namen het zwijgen aan voor acceptatie. De jonkies keken alleen maar toe, zij waren met meer en, nog belangrijker, zij waren de toekomst. De macht lag in hun handen, de wereld zou niet ten onder