Het eiland

Eiland

Het rulle zand voelt zijdenzacht terwijl het tussen haar tenen glijdt. De golven slaan met een zacht ruis om, voor ze het strand op rollen. Als onderzoekende vingers tasten ze de kustlijn af om zich vervolgens als een schuwe kleuter terug te trekken. De ademhaling van de zee. De wind ritselt door het groen, dat enkele meters van de oceaan af ligt, en laat de palmbladeren dansen. Het eiland knettert van energie en vlamt op terwijl het water de zon langzaam vrij laat. De vogels zingen hun laatste liederen van de dag en de nachtdieren ontwaken uit hun diepe slaap. Het eiland zit gevangen tussen het moment van dag en nacht, waarin alles kan gebeuren. Salah sluit haar ogen en geniet van de warmte die de eerste stralen licht met zich meebrengen. Ze had verwacht dat ze zich na een op het eiland zou vervelen, maar iedere dag brengt nieuwe kennis en wetenschap met zich mee.

Ondertussen is ze hier al bijna een maand en is ze voorlopig nog niet van plan om te vertrekken. De stam is net zo nieuwsgierig naar haar gewoontes als zij naar die van hen. Ze tolleren haar aanwezigheid, nee ze accepteren het zelfs. Het is zelfs voor haar een mysterie, hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen. De Kyogni staan er niet om bekend dat ze makkelijk contact maken of dat het geweldloos verloopt. Iedereen van de uni was dan ook op voorhand tegen Salahs plan. Niet dat ze zich daardoor liet stoppen. Ze boekte een vlucht naar Manilla, stapte daar in een helikopter om vervolgens via een van de kleine eilandjes op de boot te stappen. Het koste haar een flinke duit om een schipper te vinden die de tocht van twee dagen en een nacht aandurfde. Niet omdat het eilandje zo afgelegen lag. Nee, dat was het probleem niet. Het ging zo om de Kyogni. De angst was van hun verweerde gezichten te lezen en menige stoere man sprak een bijgelovige spreuk uit om zichzelf te beschermen tegen kwade geesten. Bijna had ze rechtsomkeer moeten maken, tot ze die Amerikaan zag. Het was geen verrassing dat hij er geen moeite mee had om haar te brengen. Hij beloofde haar zelfs om haar weer op te halen als ze zover is. Salah heeft haar satelliettelefoon vooralsnog echter niet hoeven gebruiken. Ze heeft geen familie waar ze zich zorgen over hoeft te maken en haar collega’s verwachten haar pas over twee maanden terug. De afstand tot de ‘gewone’ wereld is eigenlijk best een verademing. De inzichten die de stam haar verschaft, verfrissend. Vanavond is het dan eindelijk zo ver. Ze mag deelnemen aan hun belangrijkste ritueel.

Eiland

Op het moment dat de zon het hoogste staat, wordt al het goeden dat ze van de Goden krijgen geëerd en gevierd. Er wordt gedanst en gegeten om overvloed te bejubelen en uit te nodigen. Gehuild en gelachen om de emoties te erkennen en los te laten. En leven teruggegeven om de grond te bevruchten voor volgend jaar. Cha-li-kala is de gelukkige. Salah is nog steeds enigszins verbaast over haar berusting en vrede met de situatie. Op de kortste dag van het jaar wees het vuur haar aan en sinds dat moment leeft de dertienjarige als een koningin. De Kyogni zorgen dat het haar aan niets ontbreekt. De Goden eisen een welwillend offer, puur en content. Cha-li-kala is er klaar voor.

Het eiland baadt in het zonlicht. De witte stralen vallen neer als vlammen. Salah voelt hoe het zweet over haar voorhoofd naar beneden glijdt, haar hals in. Haar armen zijn naar de hemel geheven en bewegen kan ze niet. Ergul wordt geëerd. Enige beweging wordt gezien als een grove belediging en een teken van tegenspoed. Een actie die niet ongestraft zal gaan. Dus bijt ze op haar lip en knijpt ze haar ogen halfdicht tegen het felle licht. Half, want ze wil het ritueel volgen. De sjamanen zingen hun lied van de aarde, gooien met modder naar elkaar en slaan met zwepen op de grond. Ze wekken hem, Ergul. Hun stemmen zwellen aan tot een oorverdovende brom. Even voelt het alsof ze in een wespennest staat. Het gezoem wordt luider en luider. Om haar heen wankelen de mannen en vrouwen van de stam op hun benen en ook Salah voelt zichzelf zwak worden. Haar tong ligt als een droge lap in haar mond, gezwollen van de dorst. Haar knieën knikken en haar armen branden. Toch verdwijnt dat allemaal naar de achtergrond als Cha-li-kala ineens rechtovereind zit. Met een glimlach op haar gezicht kijkt ze de cirkel rond. Als ze Salah ziet, wordt hij nog net iets breder. Haar kracht, haar energie straalt van haar af. Een zilveren flits door de lucht maakt een gat tussen haar schouderbladen. Het pure licht stroomt uit haar lichaam de atmosfeer in. Zinderend en pulserend. Salah voelt hoe Ergul het opslokt, dankbaar dat zijn dorst wordt gelest. Als het lichaam naar de grond glijdt en het bloed de aarde bevrucht, begrijpt ze het. Het was maar een klein offer, voor een veel grootser goed. Zij wil de volgende zijn.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *