Het niets – deel 6

niets, star, black hole, fog

In 2020 nam ik deel aan de Harland Awards met mijn verhaal Het niets. Er waren 178 deelnemers, maar ik had het geluk om op de 35e plaats binnen te komen. Ik deel hieronder met trots het laatste van mijn inzending.

10.

De zonen van Dudek, zijn de enigen die nog rustig door de straten lopen. Het niets achtervolgt hun traag, als dikke stroop. Het verspreidt zich liever naar de paniek en angst, alsof het erdoor wordt aangetrokken. De donkere wolk werd alleen maar groter en groter, alsof het groeide van iedere hap dat het nam. En toen kwamen de kogels. De mensen kunnen geen kant enkele op, dat zien de broers ook wel. Dus waarom paniekeren? Ze hebben in ieder geval de naam van hun familie hooggehouden. De zonen van Dudek houden altijd hun hoofd hoog. De drie jongens niet. Die waren gillend in de wolk verdwenen. Opgeslokt door de zwarte zee. Aleksander grinnikt als hij eraan denkt.

“Als het terug kan schieten, dan is het intelligent.” Albin spreekt de woorden, alsof hij de gedachten van zijn broer kan lezen. Aleksander kijkt hem aan. Zo had hij het nog niet bekeken, maar hij weet direct wat het betekent. Ze staan nu al met twee-nul achter. Zelfs al schiet de rest van het land te hulp, het zal niet genoeg zijn. Hij snuift.

“Kom, we gaan naar matka. Het is tijd.”

Albin knikt kort. Het is tijd. Ook al wil hij nog niet dood.

Epiloog.

De zonnestralen zweven door de kille ruimte. De lichtdeeltjes zijn op zoek naar een oppervlakte om op te landen. Ze verdwijnen een voor een in het niets. Het eenzaam overgebleven stukje donkerblauwe vloeistof zweeft er tussendoor voor ook dat door de donkerte wordt omsloten. De maan, ooit op zijn plaats gehouden door de aarde, wiebelt nu alle kanten op alsof het vastzit aan een uitgerekt elastiek. Hij zal snel weer een planeet vinden om in diens baan terecht te komen, zijn zanderige uitgestorven vlaktes zijn niet interessant voor de hongerige afwezigheid, maar voor nu zweeft hij eenzaam door het universum. De zwarte massa, vet en gevuld, drijft traag weg uit het kleine zonnestelsel. De ruwe tentakels grijpen om zich heen en scheuren door de fundamentele bouwstenen van de kosmos. Het is op zoek naar nieuwe complexe levensvormen, vers eten. Hier is niets meer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *