Leapyear

leapyear, hip hop, dance, girl

Zijn vader noch zijn moeder zaten op hem te wachten. Natuurlijk waren het ook niet echt zijn ouders, maar alleen de biologische makers van het vat waar hij nu inzat. Hij mocht ze daarom meneer en mevrouw Palawski noemen, maar ze vonden het fijner als hij stil was. Ze voldeden alleen maar aan hun plicht.

Leapyear. Het had een fantastische ervaring moeten zijn. Een nieuw land, een andere taal, nieuwe mensen van over de hele wereld, een ander geslacht. Hij had geluk gehad om te kunnen leapen met een cheerleaders voor de volledige ervaring. Het lichaam reageerde zo vaak vanuit het spiergeheugen dat hij zichzelf bleef verbazen. Net als de andere leapers uit het team, die zelf ook geen ervaring hadden. Op de eerste dag van de training was het ze al gelukt om een piramide te bouwen. Hij, met zijn hoogtevrees, stond trots bovenaan met een van zijn benen naast zijn oor. Hoe? Daar had hij graag achter gekomen, door het lichaam beter te leren kennen. Hij had het stukje bij beetje willen ontdekken, niet seksueel of zo hoewel dat waarschijnlijk ook wel een keer zou komen, maar gewoon om het zich zijn eigen te maken. Dat vonden meneer en mevrouw Palawski echter niet zo’n fantastisch idee.

Vader en moeder hadden een camera geïnstalleerd en bekeken hem dag en nacht, zodat hij geen gekke dingen zou doen. Net na de leap had hij even aan de borsten gevoeld en het stel stond al gelijk naast hem. Vader met zijn vuist gebald. Moeder kon hem nog net tegenhalen door te zeggen dat het lichaam nog steeds van haar was. Nou, wat een gelukkig kind, Ellenora. Hij vroeg zich af wat ze met zijn lichaam deed. Of ze van het kickboksen genoot, ze al staand had geplast en veel knuffelde met max, zijn kat. Zijn ouders waren vast een stuk warmer naar haar toe. Ze wisten hoe enthousiast hij was en, nou ja het waren gewoon niet de mensen om gemeen te zijn. Pap had haar vast al meegenomen naar de bioscoop om zijn favoriete oldtimer Tenent te zien, en mam had haar vast al meegenomen naar ons tapasrestaurant. Zou ze, nu ze in zijn lichaam zit, wel vlees eten?

leapyear, food, steak, restaurant

Hij had nooit verwacht vegetariër te worden, zelfs niet voor leapyear. Toch beviel het hem wel. Dit lichaam had het ook helemaal niet nodig, het was net zo snel en misschien zelfs wel sterker dat dat van zichzelf. Misschien zou ze het laten en zou hij nog sterker en gezonder zijn als hij terugkeerde. Ach, anders kon hij er zelf aan beginnen.

Tot nu toe was zijn leap niet fantastisch, maar hij hoopte dat Ellenora de tijd van haar leven had. Als zij dag en nacht met vader en moeder zat opgescheept, dan verdiende ze dat wel. De overbezorgde klevers gaven hem de rillingen. Gelukkig lieten ze hem zijn tekendagboeken bijhouden. Ze zouden uiteindelijk van haar worden, dus hij was voorzichtig met wat hij schetste, maar meneer en mevrouw Palawski kwamen er regelmatig in voor. Nog maar 273 dagen. Dan was hij weer thuis. Althans, dat dacht hij deze ochtend.

De dikke man met het dunne snorretje past maar net in de stoel aan de andere kant van de koffietafel. Hij zit tegenover het gezin Palawski en ziet alleen maar een vader, moeder en dochter. Het is moeilijk te rijmen dat er een knul in dat slanke meisjeslichaam zit, maar die zit er weldegelijk en die zit nu met grote ogen te kijken naar de dikke man met het dunne snorretje. Wat moet hij hier? Zijn groene uniform geeft weg dat hij een van de beheerders van het leapproces is, maar dat verklaart nog niet dat hij hier in deze kamer zit. Er is niets misgegaan tijdens de sprong. Hij zit al drie maanden in dit lichaam.

“Meneer, mevrouw Palawski. Ellenora?” Moeder krimpt in elkaar.
“Noem hem maar Sam.”
“Sam.” Hij knikt naar hem, zijn dikke onderkin blubbert mee,
“Tja. Je vraagt je vast af waarom ik hier ben.”

Het drietal knikt tegelijkertijd.

“Het komt maar zelden voor dat de beheerders de deelnemers zijn. Iedere regio heeft zijn eigen vertegenwoordiger, wist je dat?”
“Vertel ons nou maar gewoon wat er is.” Vaders stem klinkt nors en hij kijkt de bezoeker schuin aan.
“Ja, ja. Daarvoor ben ik hier natuurlijk.”
“Natuurlijk.” Sam glimlacht zwakjes.
“Ellenora…. Sam, bedoel ik… Ik zal er niet omheen draaien Sam. Er is een ongeluk gebeurd.”
“Een ongeluk?”
“Tja.”

Ellenora vond het lichaam dat ze te leen had fantastisch. Deze jongen kon zo veel, was zo sterk, alleen qua lenigheid kon hij zich nog best wel wat verbeteren. Dat maakte hij dan weer goed met zijn snelheid. Tijdens haar eerste kickboksles had de instructeur aangegeven dat ze vooral naar haar instincten moest luisteren, haar lijf moest haar lijden, niet andersom. Ze danste wat rond op de bal van haar voeten, toen hij zijn eerste vuist naar haar stootte. Ellenora schrok zo dat ze haar ogen dichtkneep, maar toen gebeurde er haast iets magisch. Haar lichaam nam over. Haar handen gleden voor haar gezicht om de stoot te blokkeren en haar linker vuist stootte in een hoek terug. Hard en snel. Zo snel dat de arme man het niet zag aankomen. Zijn gezicht sloeg hard opzij en zijn bitje vloog uit zijn mond. Ze stond als bevroren naar hem te kijken, maar hij kon alleen maar lachen.

“Zie je wel!”

leapyear, people, men, boxing

Haar leenouders namen haar daarna mee naar een of andere Cubaanse tent voor tapas. Moeder vertelde uitgebreid over haar zoon, Sam. Zij kwamen hier altijd samen naartoe om hun grootste overwinningen te vieren. Het deed iets met haar dat deze mensen hun verhalen met haar deelde. Haar een deel maakte van hun gezin. Niet alleen omdat ze het lichaam van hun zoon droeg, maar juist omdat er nu iemand anders inzat. Het eten was verrukkelijk. Sam was een echte omnivoor en Ellenora kon het lichaam voelen smeken om vlees. Ze kon de verleiding niet weerstaan en bestelde kip, biefstuk en spek. Eigenlijk wilde ze al lang weer vlees eten, maar haar eigen ouders konden niet achter die beslissing staan. Wetenschap wees uit dat het eten van vlees het herstelproces van het lichaam in de weg zit. Ze was nou eenmaal een atleet, aldus haar ouders, dus ze moest maar zonder doen. Misschien dat Sam daar nu verandering in kon brengen? Ergens hoopte ze van wel. Vlees was zo smaakvol, sappig, kruidig, het liet al haar smaakpapillen zingen.

Ze gingen nog vaker uit eten, die eerste weken. Haar leenouders vertelde alles over Sam, maar vroegen ook verhalen over haar. Eerst was ze wat timide, ze wist niet wat ze er mee aan moest. Toch kon ze zich al snel ontspannen en kwamen de verhalen eigenlijk als vanzelf. Ze had gedacht dat ze alleen maar mooie herinneringen had, maar het strenge regiem van vader en moeder drukte veel meer op haar dan verwacht.

“Ik vind het zo erg voor Sam, moeder. Hij zit nu in mijn lichaam en moet het met mijn ouders doen. Dat zal nooit zo leuk zijn als dit.”

“Ten eerste is dat niet jouw schuld, Ellenora. Ik ben blij dat jij nu bij ons bent en kan genieten. Dat verdien je. Vergeet niet dat leapyear er juist voor is om nieuwe ervaringen op te doen. Misschien is het wel goed voor Sam om even een strakker leven te leiden. Hij gaat na leapyear bijna direct zijn examen doen en dan naar de universiteit. Daar is doorzettingsvermogen voor nodig, ja, maar ook een ijzeren discipline. Sam haalt er echt wel wat waardevols uit. Net als jij. Doe lekker alle dingen die je nooit had verwacht dat je ze zou doen.”

Dat deed ze. Met een klein groepje medeleapers had ze al een goede band gevormd en sprak ze regelmatig af. Ze filosofeerde over het leenlichaam en welke rechten je eigenlijk hebt. Is het lichaam in leayear van jou en kan je er alles mee doen, of is het juist je verantwoordelijkheid om het zo goed mogelijk te onderhouden en het alleen maar te verbeteren? Ellenora geloofde heilig in het laatste, daarom trainde ze ook iedere dag zodat Sam naar een leniger lichaam terug zou komen. Volgens haar leenouders was Sam verantwoordelijk, maar toen een medeleaper aan haar vroeg hoe zij verwachtte dat ze haar lichaam terug zou krijgen, had ze geen antwoord. Wat zou hij voor haar achterlaten? Trainde hij wel, of kwam ze straks terug naar een opgeblazen houterige pad? Zou hij toch vlees eten, stiekem als haar ouders niet keken? Opeens sloeg de paniek toe.

Ze had meer vertrouwen in Sam moet hebben, dat wist ze ook wel. Haar leenouders waren goede mensen, dus zo zou hun zoon ook wel zijn. Daarom had ze nu al spijt dat ze ja had gezegd om mee te doen aan de freerun met basejump. Haar longen brandde in haar borst terwijl ze over de donkere gebouwen rende. Ze sprongen van het ene naar het andere gebouw, zonder na beneden te kijken. Ellenora weigerde er bij stil te staan dat ze twintig verdiepingen hoog waren. Uiteindelijk kwamen ze aan bij de toren. Die konden ze niet van buitenaf beklimmen, dus stapte ze braafjes in de lift, met hun rugzakjes. Niemand die er vreemd van opkeek en niemand die het doorhad dat zij naar het dak toe gingen. Nu stonden ze daar aan de rand.

“See ya!”

Evy sprong naar beneden en voor Ellenora het doorhad kwam de beveiliging al aangerend.

“Oh shit!”

Ook zij sprong. De adrenaline suisde door haar lijf terwijl de grond op akelig snel tempo dichterbij kwam. Haar lichaam nam niet over, het wist niet wat het moest doen. Zij ook niet. Pas op het allerlaatste moment realiseerde zij zich dat ook Sam nog nooit een parachute had gebruikt, maar toen was het al te laat.

Sam rolt bijna achterover, zo hard als dat hij zichzelf in de bank drukt.

“Mijn lichaam, wat is er gebeurd met mijn lichaam.”
“Tja,” zegt de dikke man met het dunne snorretje, “jouw lichaam is dood. Wat ons nu in een moeilijke situatie plaatst.”
“Jullie? Wat denk je van mij, hoe moet ik nou terug naar mijn ouders?”
“Tja,” zegt de dikke man nog eens, terwijl hij nu zenuwachtig aan zijn snorretje begint te plukken. “Heb je het regelement erop nagelezen?”
“Heb ik wat? Hoe bedoel je?”
“In het geval van plotseling overlijden wordt de persoonlijkheid in het leenlichaam teruggezonden naar de basis. Zo kan het weer herenigd worden met het originele vat.”
“Pardon wat?”
“Oh, God zij dank!” Het is moeder die het uitschreeuwt, van de bank springt en vader om de hals vliegt. De twee springen rond in de kamer terwijl de tranen van haar wangen rollen. Sam zit als bevroren op de bank.
“Ze komt terug in haar lichaam, Sam.”
“En ik dan?”
“Tja.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *